زیبا سلام
سلام بر تو ای بانوی هزار هزار محبت
                                           سلام.

                                    بی خوابی امانم رو بریده است
                                                       بی خوابی !
                                                     منی که سراسر خواب بودم ،
                                                                                     در خود ،
                                                                             و در خود تو را خواب می دیدم.

             و مدام غرقه در این تفکر که 
                    دوست داشتن مجال زیبایی است
                           که خود را یکسره در شورو و مارا یکسره تا بینهایت تاب میدهد.

                                                                                       زیبا
                                                                                            زیبا سلام...


           نمیدانم چگونه می شود کشت
                                  چگونه می شود دار زد
                                       چگونه می شود سقط کرد یک عمر خاطره را ...
                                                                                      عاطفه و محبت را
                                                                                                        و تورا.

                           و چگونه می شود
                                        و چگونه می شود تایی به بیتایی تو یافت ؟
                                                                        چگونه میشود فراموش کرد ؟!

        تا آنجایی که به یاد می آورم
                   نکوهش زندگی ، بر سر من همواره در باب یاد گرفتن بود
                                             چگونه شد که این بار بر سر فراموشی خنگ ماندم !


          بگذاز بار دیگر
                و اینبار در مقام شاگرد از تو بپرسم
                                                   استاد ...
                                                              استاد

                                                                  تو چگونه کشتی ؟
                                                                      تو چگونه کشتی تمام خاطرات مرا

                   یاد بده تا علمی آموزم
                         تا علمی آموزم از تو و یک عمر بنده ات شوم.


             ولی  وقتی خوب فکر میکنم و تفکر  و تعقل
                   و فشار می آورم که سوزنی را از میان خلوارها خاطرات بیرون کشم
                                                               به یاد می آورم که من نیز کشته ام
                                                                                                  کشته ام؟

به یاد می آمورم یک فرمول ساده داشت
                         ترکیبی از خود و خواهی

                                   آن روز که کشتم سراسر خود بودم و یک عمر .....

در فرهنگ آموزگار با چاپ سال 1333  خورشیدی در مقابل خود خواه چنین آمده است
آنکه خودش را زیاد می خواهد
مغرور و متکبر
بی عاطفه و جاه طلب

 ولی آنروز هیچ کدام از آنها نبودم
 و امروز تو نیز هیچ کدام از آنها نیستی

 من و تو گم شده این
 گم شده ایم  در بی خواهی
 گم شده ایم در این سالیان


 بی تا  
 بی تو
 بی من
 بی ما
 زندگی
 آسمان
 همه جا یکرنگ است.

سه شنبه . 30 مرداد 1386. مهرشهر.
 

همیشه فکر می کردم یک جای مقدس میتونه جایی باشه که  آدمها برای حفظ خاطرات قدیمشون همیشه می رند اونجا و خودشون رو به اونجا وابسطه میکنند مثل همین کافه آنان ما.

اشتباه می کردم.

آنان دزدیدند. دزدید سمبلی از دوست داشتن و به یاد بودن رو. یک انگشتری که یا باید توی دست باشه تا به یاد بندازه یا به تعبیر اونها توی مغازه طلافروشی.

ولی غافل از اینکه ما از اونجا رفتیم و خاطرات ما  تا ابد توی اونجا سنگینی میکنه و عذاب میده تمامی نفرینهایی که اینبار از ته دل نثارشون کردیم .
خوش باشید که پس ندادید
خوش باشید که ما  و اون تابلوی الله روی شیشه مغازه ،
قائلیم و  بیدار

مترسکی را به یاد می آورم ،
 با کتی قدیمی
                                 ، هیبتی کوتاه
                                      بر سر چهار راه زندگانی.

                      با دو دستی باز
                            ، مدام در تکفر ،
                                      که آنان به چه می خندند.
و آنان خوب می دانند ...
            که این سالیان چگونه گذشت.
                                                    و آنان قائلند و بیدار

خیلی از چیزهای این دنیا رنگ ندارند. یکیش خوشبختیه . یکیش زندگی .
وقتی رنگ نداشته باشند  ، تو هم نمیتونی ببینی شون . وقتی نبینی  ، از دل برود هر آنچه از دیده برفته  و اون موقع است که نمیدونی اونی که الان توشی چیه . هی میگردی و هیچی پیدا نمیکنی و به ناچار از همه چی خسته میشی یه حس نا امیدی پیدا میکنی و وقتی این حس با خستگی توام بشه ،  می بینی که دیگه آدم نیستی!
و اون موقه ست که دیگه هیچ حسی نداری و این حس نداشتن دقیقا همون لحظه ای یه که من بهش میگم تمام. وقتی تموم شی تازه شروع میکنی به کند و کاو . تازه یادت میفته که یه چیزهایی داشتی  ،  میری سراغ حسات وقتی با تمام کنجکاوی میری که  حس های بدنت رو که سالهاست خوابیده بودند رو بیدار کنی می بینی که اونی که حس داره فقط آدمه !! یک ذره منطقی فکر میکنی  ، شک میکنی به آدم بودنت!  بی هدف میری برای خودت روی کسی دیگه با چیز دیگه ای امید بسازی  و اون موقع  ، پس از مدتها تلاش بی وقفه که نتیجه هم نمیده احساس خستگی بهت دست میده و از این همه راهی که اومدی نا امید می شی و وقتی خستگی و نا امیدی با هم جمع شند تازه میدونی که  نمیدونی اونی که این همه مدت توش زندگی کردی چی بوده و چه شکلیه  ، خیلی راحت میری سراغ دلت ولی توی اون چیزی نیست که مونده باشه چون تو اصلا چیزی رو ندیده بودی که توش بمونه و این دقیقا همون لحظه ای که من میگم زنگی و خوشبختی رنگ نداره .
 

لحظات مرگبار مختص به آخرین دقایق  عمر نیست.

           هرگاه که بین فکر و دل مستعصل شدی ،
                                                   در حال مرگی.
                                                           و در حال کشتن.

    یکی را می کشی تا دیگری را در آینده از کشتنش سرزنش کنی .


                            و این گونه امشب حال من مرگ در مرگ است.

           و نمی دانم ،
                 نمیدانم که چه را میکشم.

           من که از میراث زندگی نه دلی برای مهر ورزیدن به ارث بردم ،
                                                    نه فکری برای مهر نورزیدن.

   هراسانم ،
         هراسانم که چرا میکشم !

من در این لحظات مرگبار نفس به نفس ، نفس خویش را کشتم
                 و فکر و دل را یکجا ، به حراج غارت بی خبری سپردم.

       و نمیدانم
          که از این پس کدام را سرزنش کنم!

این چند خط پیش درآمدی بر این بود که بدانی من همچنان سردرگمم.

              و هنوز که هنوزه بی کلید ،
                             کودکانه و مشتاق ،
                                  فقط دل خوش کرده ام به دیدن در زندگی.
 

این بار خداحافظ را فقط بشنوید ....

برای دریافت فایل اینجا را کلیلک کنید حجم فایل 2.5 مگابایت
 

شب بخیر
     بخواب
      آری میپرد حسم همین حالا !

    و دیگر هیچ پنج شنبه ای منتظر نخواهی ماند
           و دیگر هیچ پنج شنبه ای اجاق دلت برایم نخواهد پخت.
                   و دیگر هیچ پنج شنبه ای بهترین روز هفته نخواهد شد.

   
    از اینک
      سر خوردن ، پنج شنبه ها را یگانه خواهد کرد.
               از اینک
                       خواب تمام پنج شنبه ات را خواهد عشق ورزید!
                                                       از اینک پنج شنبه ها فقط یک روزند.

       و دیگر در هیچ پنج شنبه ای تا ابدیت نخواهیم رفت.
               ودیگر هیچ نخواهیم شنید صدای پیر مردی که تا ابدیت داستان معامله کند.
                                                             و چه زود ابدیت ما فرا رسید.
                                                                     و چه زود تر از آنچه به آن میخندیدیم.

     و چه بی دریغ سپری شد 
                         و چه بی مجال!
                          راست میگویند عرق کردن تب تند را!

                راست میگویند.
                       آری  ، راست میگویند کوه و کوه بودن برای اثبات عشق است نه یافتن آن.

شب بخیر
      بخواب ، بخواب با صد میلی گرم زجر کشیدن من.

    بخواب
        بخواب
       چرا در من نخوابیدی ؟!

              عبور کدامین حسرت تو را گستاخ کرد
                           عبور آه کدامین تنها کشید ای ما را ......

بخواب
         تا پنج شنبه بعدی مسیر طولانی است
                    مسیری که نه فاصله دارد ، نه جاده ، نه دلتنگی و نه چشم به راه.

      کاش رنگهایت را می دزدیدم
                                     کاش بی رنگ بودی
                                                               نه
                                                                 کاش بی رنگ بودم.

    بخواب که دست بی اعتمادی بپاست
                          اعتماد را کدام دختر هرزه ای بر دار آویخت.
                                                                          اعتماد مرا ،
                                                                                  اعتماد تورا ،
                                                                                     اعتماد زنده بودن را.

               خوب میدانم بیهوشی.
                         خوب میدانم که در امیدی که این آخرین خط دلم باشد.
                                                         بخواب
                                                              تو را خواب خواهم دید.
                                                                     حتی از پشت در های همیشه بسته.
 

  تو را ميشناسم من اي عشق ،
                     شبي عطر گام تو در كوچه پيچيد .

                                  من از شعر پيراهني بر تنم بود.
                                               به دستم چراغ دلم را گرفتم
                                                          و در كوچه عطر حضور تو پر بود.

            و باران چه يكريز و سرشار ،
                         گرفتم به سر چتر باران ؛
                                   كسي در نگاهم نفس زد.


شعر : محمدرضا عبدلملكيان از مجموعه مهرباني

سلام

              سلام زیبا :
                        هوای حالت هنوز اشک در اشک است ؟
                                          زیبا بی تو ستاره های آسمان گریان و غریب ،
                                            در اين ناكجا آباد ظلمت چه چيز را می پويند؟
                                                                                       اميد را ؟!


                          با تو فروزان این دل غربت گرفته فتابی.
                                                زيبا ، بی نفس خواهم مرد در این طوفان تنهائی.

                                                             با اميد خواهم روئید در این باغ پر از تو.


 

اولين دست نوشته ام پيشكش تو باد ، اي بانوي هزار ،‌ هزار محبت .

ازآن تو كه از پس ساليان درازي كه در راه بودم به ناگه
                                             يگانه ام كردي ، يگانه ام خواندي و يگانه باورم داشتي.


        اين دست نوشته ازآن تو باد كه در تلاشي ، عقده چند ساله برفم را آب كني.
                          ازآن تو كه در تكاپوي آني كه تنها مجال بچه گانه زندگي ام را بزرگ كني.

و شاید
    و شاید فردا روزی باشد برای دوباره عاشق شدن.
                و شاید فردا خود را شناختم و باور کردم و خواستم و داشتم.

                                               شاید فردا عقده چند ساله برفم آب شود.
                                                      و شاید فردا آغاز بی انتهائی باشد در کوچ کلاغهای دشت بی دیوار


                                                                                               و شاید
                                                                                                            و شاید دیگر دستم نلرزد

                   و شاید فردا باران ببارد و بیاموزیم که فرق است و فاصله بین صدای باران و خیسی
                                                شاید فردا کوچه های تاریک نم گرفته از باران ، دگر تنها روی را برنتابند.


                                                                      و بي ترديد دگر تهمتی نخواهم زد از ترس خیسی باران.





و اينك آسوده خاطرم
            و سبك بال و بي هراس
                           از شكفتن شمعداني هايي كه نويد بخش زندگي اند!